De ceremonie

Een zweethut ceremonie is een mooie gelegenheid om afstand te nemen van je  bezigheden en je niet te bemoeien met jezelf.

Het is een mooie gelegenheid om de intelligentie van de elementen en het leven zelf vrijuit te laten bewegen.

Het is een mooie gelegenheid om in de stilte, de donkerte en warmte van de baarmoeder van aarde te zijn om het onbekende te ontmoeten en daarin te ontspannen.

 

Het is een ceremonie om voorbij tijd, ruimte en jezelf te zijn. Een ceremonie om te ontspannen in dat wat voorbij komt en te zijn als het geheel.

We bewegen gezamenlijk door de dag heen om hout te hakken, het vuur klaar te maken om de stenen te verhitten en de hut te voorzien van dekens.

We zijn vijf rondes in de hut, voor elke wind- richting één en een vijfde ronde samen met de vuurvrouw om te danken.

 

We zingen liederen, we geven vorm aan wat tot uitdrukking wil komen en we zijn stil.

We weten van te voren niet hoelang we in de donkerte en warmte aanwezig zullen zijn.

Als we gereinigd en hernieuwd de baarmoeder uit komen is er een eenvoudige maaltijd en kan de wereld zich weer rustig opbouwen.

Regen, zon, sneeuw, wolken, we zijn veel buiten. De binnen ruimtes zijn eenvoudig.

Over de brug op de grond waar we nu staan.

Binnen de uitheemse zweethut ceremonie verbinden we ons met het land, de dieren, de planten van ‘hier’ en kunnen er kleine rituelen voorbij komen uit het Noord-west Europees sjamanisme.

Er worden hutten gegoten voor mannen en vrouwen.

 

En er worden Voormoeder hutten gegoten voor vrouwen. Rondom donkere maan. Om te zien wat zij wil laten zien. Om te zijn met de onlosmakelijke verbondenheid met onze Voormoeders. En om te zijn in haar wijsheid, haar krachten en geschenken, Toen, nu en voor alle tijden.